Калі першы раз едзеш у Пінск, уяўляеш сабе горад савецкіх архітэктараў: аднолькавыя шэрыя будынкі, плошча Леніна, вуліца Савецкая. Але з ўпэўненасцю скажу, што ў Пінску можна дакрануцца і да сівой мінуўшчыны. Засталіся тут сляды той старажытнай даўніны, што на доўгі час уражвае і натхняе. Горад сапраўды прыгожы, нават таямнічы: чаго толькі варты касцёл Ушэсця Найсвяцейшай Дзевы Марыі, езуіцкі калегіум, Свята-Варварынская царква, палац Бутрымовіча і касцёл святога Карла Барамея. Лічу, няма сэнсу апісваць усе гэтыя будынкі.

Але ж хочацца рассказать пра касцёл Ушэсця Найсвяцейшай Дзевы Марыі. Вельмі ўражвае яго знешні выгляд: на дзіва прыгожы будынак у стылі барока. Унутранае ўбранства касцёла не проста ўражвае, а прымушае верыць, што Бог сапрауды жыве ў гэтым святым месцы. Калі ж я пачула чароўныя гукі аргана, аднаго са старажытнейшых у Еўропе, мне здалося, што мая душа паляцела ўверх і кружыць пад купалам касцёла.


Што я магу сказаць пасля паездкі ў Пінск? Пінчанам незвычайна пашасціла жыць у гэтым цудоуным горадзе, мець магчымасць кожны дзень бачыць гэту прыгажосць. Маё сэрца сціскаецца ад суму, калі я думаю аб тым, колькі помнікаў даўніны ў гэтым горадзе было знішчана, назаўсёды для нас згублена... Хочацца спадзявацца, што калі-небудзь у нас атрымаецца аднавіць хоць частку нашай гісторыі.

Закончыць свой расказ хочацца такімі словамі: Няма жывых сведкаў мінуўшчыны нашай, Стагоддзямі змыты далёкія дні, Але ж толькі гмахаў - замшэлыя сцэны Адкрыюць старонкі, забытыя сны.